"....เวลาเปลี่ยน ใจคนก็เปลี่ยน ไม่จำเป็นต้องไปโทษใคร..."  จำได้ว่าเคยฟังนานมาแล้ว ตอนนี้กลับมานั้งฟังอีกที เออว่ะ...มันก็จริง เมื่อเวลาเปลี่ยนไปได้เจออะไรหลายๆอย่างจิตใจคนเราก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นเรื่องธรรมดา เคยเห็นหลายรายที่ว่าใจแข็งอย่างโน้นอย่างนี้ สุดท้ายพอเจออะไรที่มันทำให้ใจไขว้เขวก็...เปลี่ยนไป เพราะยอมรับว่าตัวเราเองก็เป็นเหมือนกัน...

  จากคนรัก ก็เปลี่ยนไปเป็น "คนเคยรัก" เออ มันก็สมควรกับอะไรๆที่เกิดขึ้น แต่ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเปลี่ยนไปมากขนาดนั้น แม้แต่จะคุยกันในฐานะเพื่อนหรือคนรู้จักมันก็ไม่มี ทั้งๆที่เค้าเองบอกว่ายังไงก็ยังเป็นเพือนกันได้อยู่ แล้วเราเองแท้ๆที่บอกว่า "คงเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก" แต่สุดท้ายเค้านั่นแหละที่ทำไม่ได้อย่างที่พูด ตอนนี้ไม่ต้องมานั่งพูดเรื่องว่าจะกลับมารักกันเหมือนเดิมหรือป่าว เพราะเรื่องนั้นเลิกคิดมานานแล้วและตอนนี้พูดจริงๆว่า"ความรักมันไม่มีเหลือแล้ว" ที่คงเหลืออยู่คงเป็น ความห่วงใย คิดถึง และเป็นห่วง อยากเห็นเค้ามีความสุขมากๆ ถ้าได้ดีเราก็ดีใจด้วย ....นี่แหละมังที่เค้าเรียกว่า"ความรักที่แท้จริง" ที่อยากเห็นคนที่เรารักมีความสุข...

       เราเปลี่ยนไป ตอนแรกทำใจไม่ได้ที่เราเสียเค้าไปคิดถึงทีไรก็จะร้องไห้ออกมาทุกที พยายามทำอะไรเท่าไหร่เค้าก็ไม่กลับมา จนเราลืมหันกลับมาดูตัวเอง จนลืมสงสารตัวเองว่าเรา"ทำไปเพื่ออะไร?" ในเมื่อผลลัพธ์ออกมามันก็เท่ากับศูนย์ทุกครั้งไป......

      เค้าเปลี่ยนไป จากที่เคยรักกันมาก มากจนหาคำอะไรมาพูดก็คงไม่เท่า ร้องไห้จะเป็นจะตาย กินไม่ได้นอนไม่หลับ อดทนมามากกับนิสัยของเรา จนวันที่เราจากกัน เธอใจแข็งมากชั้นยอมรับ แต่เราก็ยังคุยกันยังคงเป็นเพื่อนแต่นั่นมันนานแล้ว ตั้งแต่เธอไปเราก็ขาดการติดต่อ เธอตั้งใจจะหายไปจากชีวิตของฉัน "ดูเหมือนเธอตั้งใจ" จากคนที่รักกันมาก กลับกลายเป็นไม่รู้จักกัน ตกลงใครเปลี่ยนไปมากกว่ากัน เธอใช่ไม๊? ...

เอาล่ะ...ในเมื่อมันเป็นไปแล้ว อะไรๆที่มันเป็นไปแล้วก็ปล่อยมันไปในเมื่อทำเท่าไหร่มันก็กลับมาดีเหมือนเดิมไม่ได้ก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไป บอกแล้วว่าทุกวันนี้ฉันเข้มแข็งขึ้นมาก และดูเธอเองก็เข้มแข็งขึ้นมากยิ่งกว่าฉันซะอีก ก็ดีใจด้วยและจะมีความสุขที่เห็นเธอประสบความสำเร็จ ที่เห็นเธอไปยังจุดหมายปลายทางที่ฝันไว้ได้ นี่แหละ....."ความรักที่แท้จริง ที่ฉันยังมีให้เธอตลอดมาตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนถึงวันนี้"