12 พฤศจิกายน วันนี้ของวันนั้น (งงมะ) ยังจำได้ดีว่าเป็นวันอะไร ทุกวันนี้ของปีมันทำให้ฉันหนักใจอยู่เรื่อย ^-^ เธอจะเคยรู้ไม๊น้า ทำให้ฉันเหนื่อย เธอจะรู้ไม๊น้า แต่ทุกวันนี้ของปีก็เป็นวันที่ฉันมีความสุขมากแล้วก็อยากทำให้เธอมีความสุขที่สุดด้วยเหมือนกัน...เธอจะเคยรู้ไม๊น้า ชั้นว่าเธอคงรู้...

               ...วันนี้ของทุกปีเป็นวันเกิดเธอ...

ที่หนักใจไม่ใช่อะไรหรอก หนักใจเพราะคิดไม่ตกว่าจะให้อะไรเธอเป็นของขวัญวันเกิดดี จริงๆนะ บางทีก็รู้สึกว่าเธอจะชอบมันไม๊น้า มันก็ไม่ใช่ของมีราคาค่างวดอะไร เพราะคงไม่มีปัญญาซื้อให้ได้แต่ก็ให้ด้วยใจจริงๆ สามปีที่คบกัน ของ3 ชิ้นที่ชั้นให้กับเธอในวันเกิด...มันยังอยู่ไม๊หนอ ยังจำได้ไม่ลืมนะว่าซื้ออะไรให้ไปบ้างถึงแม้มันจะด้อยค่าเกินกว่าจะเอาไปวางคู่กับของชิ้นอื่นๆของเธอ แต่ก็หวังว่าเธอคงไม่ทิ้งมันนะ...

ที่เหนื่อยไม่ใช่อะไรหรอก เหนื่อยเพราะชั้นชอบมาตัดสินใจเอาวินาทีสุดท้ายก่อนจะถึงว้นเกิดเธอ ว่าจะซื้ออะไรให้ เลยทำให้เวลามีน้อย แล้วก็ต้องหาซื้อซะทั่วเลยกว่าจะได้ของนั้นมา เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน ...นี่ตกลงชั้นจะบ้าอะไรเรื่องของขวัญนักหนาก็ไม่รู้นะเนี้ย ...-*-

         ทุกปีที่เราคบกันมา ชั้นได้อวยพรเธอได้เจอเธอ ได้ให้ของขวัญกับมือของชั้นเอง ....แต่ ณ ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว เราอยู่ไกลกันครึ่งโลก ...และที่สำคัญใจเราไม่ได้อยู่คู่กันอีกแล้ว(เธอคงเปลี่ยนไปแล้ว) ชั้นก็เลยจะทำเท่าที่ทำได้ ซึ่งก็ทำได้แค่นั้งเขียนเรื่องราวของเธอกับชั้นขึ้นมาในบล็อคนี้ เรื่องที่เธอไม่เคยได้อ่าน เรื่องที่เธอคงไม่มีวันได้รับรู้ และชั้นคงเสียใจมากถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ....เศร้าเกินไปแล้ว.....ไม่เอาดีกว่าเนอะ

.................17แล้วซินะ(งี้คนอ่านก็รู้หมดดิ่ว่าฉันกับเธอยังเด็กอยู่) เธออ่อนกว่าฉันเกือบสองปีแหนะ 17ปี...ก็เป็นสาวเต็มตัวแล้วซิ โตพอที่จะมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ เผชิญอะไรในโลกภายนอกได้ด้วยตัวเอง เรื่องนี้ขอยอมแพ้จริงๆ ถ้าเป็นชั้นไปเรียนต่อต่างประเทศแบบเธอ ไม่เกินสองวันชั้นร้องไห้ขี้มูกโป่ง เพราะคิดถึงบ้านเป็นแน่เชียว ตอนแรกชั้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเธอจะอยู่ได้ยังไง แต่เท่าที่ได้ฟังมา ก็หายห่วง ...ไหนเธอว่าจะติดต่อกลับมาหาชั้นไง รอแล้วรออีกก็ไม่มี แต่ไม่เป็นไรชั้นคิดไปเองว่าเธอคงยุ่งๆกับการปรับตัวทำสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ก็ได้คุยกับพี่สาวเธอนั่นแหละถึงได้รู้ว่าเธอสบายดี สนุกมีความสุขกับการเรียน บ้านเมืองใหม่ เพื่อนใหม่ จนลืมชั้น(แล้วชั้นมันมีค่าอะไรพอให้เธอจำล่ะเนี้ย) แต่ไม่เเป็นไรหรอก แค่รู้ว่าเธอมีความสุขก็ดีใจแล้ว การที่เรารักใครซักคน ไม่จำเป็นหรอกว่าเค้าจะลืมเรา แค่เราเห็นว่าเค้ามีความสุขเราก็สุขใจแล้ว...

...ของขวัญหรอ?     เอ....นึกว่าชั้นไม่มีอะไรให้หรอ...  หึหึ เธอก็รู้นี่ยัยตัวจุ้นว่าชั้นน่ะมีอะไรให้เธอประหลาดใจอยู่เสมอๆ และในวันนี้โอกาสพิเศษวันเกิดของเธอนางฟ้าของฉัน... จำได้ไม๊ของที่เธออยากได้...คืนจากชั้น

        ....ยังจำได้ไม๊รูปนี้ที่เธอให้ชั้นมาตอนที่เธอไปเที่ยวที่จีนไง ...ซื้อขนมมาฝากชั้นด้วย แล้วก็ให้รูปนี้กับชั้น จนถึงวันที่เธอขอมันคืน ทั้งๆที่มันก็ผ่านมานานแล้วแต่ก็ยังเสียใจอยู่ที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา

"ขอรูปที่ถ่ายที่จีนคืนได้ไม๊"

"ขอเก็บไว้ไม่ได้เชียวหรอ"

"อย่าเก็บไว้เลย เค้าขอคืนเถอะนะอย่าเก็บไว้เลย"

"ขอโทษนะ เค้าทำมันหายไปแล้ว ถ้าหาเจอวันไหนเค้าจะคืนให้นะ"

" ทำไมตัวเองเป็นคนแบบนี้ ถ้ารู้ว่าจะทำหายเค้าไม่ให้ตั้งแต่แรกแล้ว" ...เธอโกรธชั้น...ชั้นทำให้เธอโกรธอีกแล้ว

 .....ชั้นไม่ได้ทำมันหายไปไหนหรอก ไม่เคยหายไปไหนเลย เหมือนกับเธอที่ไม่เคยหายไปจากความคิดถึงของชั้น แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้แล้วก็ตาม แต่ความรักมันไม่จำเป็นต้องสมหวังเสมอไปมิใช่หรอ ขอแค่มีความสุขที่ได้รักก็เพียงพอแล้วนี่ ....เหมือนที่ชั้นยังรักเธอเสมอนะ

.....................งั้น เอาเป็นว่าในวันเกิดของเธอปีนี้ ฉันขอคืนรูปนี้ที่เธออยากได้คืนผ่านบล็อคนี้ก็แล้วกันนะ(ส่วนต้นฉบับ ถ้าชีวิตเราได้เจอกันชั้นสัญญาว่าจะคืนให้เธอด้วยตัวของชั้นเอง) แล้วก็...ขออวยพรให้เธอ ยัยตัวจุ้นของชั้น มีความสุขมากๆๆๆๆๆๆๆถึงมากที่สุด ประสบความสำเร็จในทุกอย่างที่ตั้งใจหวังไว้ ทั้งเรื่องเรียน หน้าที่การงาน มีอนาคตที่ดีๆ พบเจอแต่เรื่องดีๆสิ่งที่ดีๆ ปลอดภัยจากอันตรายทั้งหลายทั้งปวง ....สาธุ........

 

ป.ล. สุขสันต์วันเกิดนะ มีความสุขมากๆจ้ะ....